Jan Veldman blogt

Een aantal gevechten vielen op, bijvoorbeeld deze: Steven, een jongen van 'onze' sportschool had drie ronden om Karim - van een andere sportschool - te verslaan. Karim was een pokdalige gedrongen knul. Vooral die pukkels op zijn rug maakten hem weinig geliefd. En wij moesten er naar kijken omdat zijn hoek, de blauwe, aan onze kant was. 'Dikke pad,' zei Mads. Steven kwam in de ring. Hij was langer dan Karim, aangenamer gebouwd en hij bewoog soepel. 'Deze jongen gaat het nog ver schoppen,' zei de man naast me, de orthodontist. "Deze jongen kan zijn lengte voor hem laten werken. Hij houdt genoeg afstand, want daar komt het op neer als je lang bent. Afstand houden.' Over Karim zei hij: 'Een wonder dat hij mee doet. Ik heb hem vorig jaar gezien. In een halve ronde was knock out. Hij is gewoon te dik, hij heeft geen conditie. Eigenlijk onverantwoord dat ze hem in de ring zetten.' Het gevecht begon. Steven bewoog soepel, Karim hoekig en ongemakkeli...

Even langs het tentenkamp van Occupy geweest, voor het beursgebouw in Amsterdam. Het was al donker. Je kwam terecht in een duistere sfeer met die koepeltentjes en heel veel schriftelijke mededelingen, die gaan over meditatie-cursussen en reiki-bijeenkomsten. Aan alles was wel een papiertje vastgeniet of met een viltstift iets opgeschreven. Bij de ingang van een grote tent: 'Niet hier naar binnen als je wil chillen.' Ik begreep die mededeling niet, maar het leidde er toe dat ik niet naar binnen ging. In de DDR had je ook overal bordjes hangen. Bordjes met waarschuwingen en verboden. Waar in de kapitalistische wereld prijskaartjes hangen, daar hangen in de anti-kapitalistische wereld dus waarschuwingen en verboden. Als je het zo bekijkt is die Occupy-beweging dus een groot prijzenfestijn.  Ik liep verder. Ergens zat iemand bij een driesnarige gitaar te brullen en verderop hoorde ik het gezoem van een diggerie, eh, doe.  Er liep een vrouw rond met een boodschappenwagen, die hard ...

Boven op zolder staat een grote, ijzeren kist. Dat was zo rond de eeuwwisseling onze computer. We willen hem weggooien, maar eerst willen we kijken wat er opstaat. We sluiten  er een toetsenbord op aan. En een muis met een draadje, een beeldscherm, we zetten er een dik snoer op - alles is er nog, vreemd genoeg - en we drukken op de startknop. Een hels gezoem stijgt op uit de ijzeren kist.Van laag naar hoog, net als een opstijgende straaljager. Er verschijnen cijfers, flitsen van beelden. 'Dat was ook zo, daar begon het altijd mee,' zegt mijn vrouw. Het duurt een tijdje. Op het scherm doemt het logo van Windows 98 op, en onderaan kruipt iets voorbij dat er op duidt dat het programma wordt geladen. En daarna vult het beeld zich met de Eend. Een eend in het hoge gras die uitkijkt over het water. Een foto van lang geleden. 'Dat beest is al lang dood,' zegt mijn vrouw. We kijken verder. Een kaartspelletje, ooit halverwege afgebroken, spelletje nummer 4321. Ik ga verd...

Mijn dag was goed als ik Jan de Weert niet tegenkwam. Jan de Weert woonde bij zijn moeder, verderop aan dezelfde weg. Hij was al oud, minstens dertig of zo'n soort astronomisch hoge leeftijd. Hij was, zoals ik nu zou zeggen, spastisch. Soms, als ik op straat speelde, volmaakt gelukkig, zag ik hem om de hoek komen, leunend en wankelend op zijn wandelstok. Hij maakte groteske bewegingen, die op buigingen, leken, buigingen van links naar rechts, in het midden en achterover. Zijn armen zwaaiden breeduit en naar voren. En naar boven en onder. Het was alsof hij een ledenpop was, die iemand voortdurend door elkaar rammelde. Als hij naderde, vooral 's ochtends, als er een mist over het Groningerland hing en Jan de Weert onverwacht verscheen - oh gruwel! - dan was mijn dag bedorven. "Als er alleen maar geen Jan de Weert bestond," dacht ik dan. Op een dag zeiden mijn vrienden: 'Kom kijken! Jan de Weert verdrinkt!' Met tegenzin holde ik naar een sloot verderop. De Mess...

Tegen de achteringang de sporthal was een tentje opgesteld met een asbak er in. Een velletje papier aan de buitenkant maakte duidelijk waar deze ruime voor bedoeld was: dit was de VIP-ingang. Nerveuze mannen in trainingspakken trokken aan hun sigaretten. Op het affiche stonden de namen van de vechters en de titel van het evenement: Total Heroes. Ik deed mijn best niet op te vallen, maar dat was vergeefse moeite. Met mijn Albert Einstein kapsel en mijn Professor Zonnebloem motoriek was ik wel degelijk iemand anders dan de veelal kaalgeschoren, getatoeëerde en beringde mannen om me heen. De vrouwen waren allemaal blond met goud, de mannen kaal met zilver. Mijn fleurige kleding stak vrolijk af bij het zwart van de anderen. 'Ik heb er wel zin in,' zei Mads, die me mee had genomen. 'Je zult zien dat je het helemaal te gek vindt.' De deur werd geopend. Wij vips drukten de sigaretten uit en gingen naar binnen. We werden verwelkomd door aardige mensen en harde sportschoolmuzi...

Ken je het verschijnsel bij het lezen van een boek, dat het  na een bepaald moment steeds sneller gaat? Ik denk dat het komt omdat je steeds beter weet wát je moet lezen en dus hele stukken kunt overslaan. Je wil weten hoe het afloopt, je hebt je al gewonnen gegeven, dus hoe het einde ook is, als het antwoord geeft op de 'dramatische vraag' is het al lang goed. Maar goed, we hebben onze held, net op het moment dat hij de assholes in het cachot heeft laten belanden en er een borrel op neemt, tot de ontdekking laten komen dat hij de verkeerde mensen achterna heeft gezeten. En dat de ware schurken hem van achteren besluipen, een zak over zijn hoofd gooien en in de laadruimte van een busje naar een onbekende plek brengen. Wat nu? - De vierde en laatste 1500 woorden Laat de held nu dik in de problemen komen. Hij gaat er bijna onderdoor. (Bijvoorbeeld: de schurk heeft hem gevangen, of hem er in geluisd voor moord, of het meisje is waarschijnlijk dood, alles is verloren,...

We zijn op de helft van ons verhaal. We hebben  onze held - en de lezer - een totale verrassing bezorgd. In plaats van te verdrinken blijkt hij terecht te zijn gekomen in een comfortabel ingerichte onderwaterruimte, met sauna, bubbelbad, flatscreen tv en aansluiting op het internet. Inplaats van dat hij stuurloos met zijn auto tegen een betonnen muur oprijdt, komt hij in een andere tijdszone terecht. Hij ontmoet de machtige, excentrieke bewoner van het enorme, zwaar beveiligde huis in de woestijn - dat blijkt een klein, kwetsbaar, verlamd vrouwtje te zijn. Wat is dit nu! - We gaan verder met: de derde 1500 woorden   Stort het leed uit over de held. De held vindt toch een uitweg, en spoort iemand, bijv. de schurk, op. Een fysieke confrontatie. Conflict. Een verrassende plotwending, waarbij de held het behoorlijk te verduren krijgt aan het eind van de 1500 woorden   EN? Heeft het nog genoeg SPANNING? Is het GEVAAR donkerder en donkerder? Zit de held in ZWAA...